WARSZTATY W RAMACH PROGRAMU EPSILON

Profilaktyka uzależnień od środków psychoaktywnych i internetu

Grupa wiekowa

Klasy 4-6 szkoły podstawowej

cele
Cel edukacyjny
  • Uświadomienie strat związanych z nadużywaniem technologii (komputer, internet)
  • Poznanie alternatywnych form spędzania czasu wolnego i wartości budowania więzi z rówieśnikami
  • Rozpoznanie wczesnych objawów zaburzeń związanych z nadużywaniem technologii
  • Weryfikacja i poznanie rodzajów treści i sytuacji niebezpiecznych związanych z nowymi technologiami
Cel wychowawczy
  • Internalizacja zasad bezpiecznego korzystania z nowych technologii
  • Wzmacnianie współpracy grupowej
cel korekcyjny
  • Korekta przekonań dotyczących korzystania z nowych technologii ze szczególnym uwzględnieniem gier komputerowych
  • Stworzenie możliwości wyrażenia przez młodzież własnego zdania na temat nowych technologii i dyskusja na ich temat w grupie
  • Omówienie w grupie modeli korzystania z nowych technologii wśród rówieśników
  • Stworzenie przestrzeni dla wyrażenia potrzeb psychologicznych dzieci wynikających z kontaktów z dorosłymi i rodzicami
zarys narracji dramowej

Uczniowie w roli reporterów i ekspertów z różnych dziedzin (lekarzy, psychologów, nauczycieli) tworzą program telewizyjny w oparciu o studium autentycznego przypadku opisanego w prasie, na temat hospitalizacji nastolatka w wyniku zaburzeń związanych z nadużywaniem komputera. Uczniowie próbują odpowiedzieć na pytanie „Jak mogło dojść do przedstawionej w prasie sytuacji”? Istotnym elementem warsztatu jest tworzenie listu do rodziców i do bohatera historii w których uczniowie ujawniają ważne potrzeby w relacji rodzic-dziecko.

dlaczego powstał ten warsztat?

Z doświadczenia pracy z rodzicami oraz uczniami wynika, że korzystanie przez dzieci i młodzież z treści niedozwolonych lub korzystanie z treści nieadekwatnych  do wieku są częstym zjawiskiem. Co więcej — rodzice sami przyznają, że nie znają, ani nie kierują się międzynarodową klasyfikacją treści PEGI przy kupnie lub udostępnianiu dzieciom gier i aplikacji cyfrowych. 

Ponieważ niewielka część rodziców zagłębia się w fabułę gier i aplikacji, z których korzystają dzieci, rzadko powstają  przewodniki po świecie wirtualnym pisane dla rodziców.

Zauważalny trend nadopiekuńczości współczesnego rodzicielstwa tworzy przekonanie, że najbliższa okolica nie jest już bezpiecznym miejscem, co odstrasza  dzieci od spontanicznych sportów i zabaw. Dzieci wybierają więc znane, łatwe i szybkie metody zaspokajania ważnych potrzeb tj. rekreacji, osiągnięć, przynależności. To komputer i gry.

Dzieci nie rozumieją zwykle ogólnego pojęcia „uzależnienie od komputera” i nie zdają sobie sprawy, że ma ono związek z „uzależnieniem od pobudzenia”. Naturalne pobudzenie dają dzieciom działania w innych ważnych obszarach  ich życia: zainteresowania, satysfakcjonujące więzi z rówieśnikami i znaczącymi dorosłymi, ich ambicje i osiągnięcia edukacyjne oraz kultura norm grupowych, w której dorastają. Dlatego dyskusja na forum o doświadczeniach dzieci, postawach i stosunku do tych ważnych kwestii uważnie moderowana przez prowadzącego jest korzystna, bo modeluje konstruktywne postawy wśród uczniów.

Grupa wiekowa

Klasy 7-8 szkoły podstawowej oraz szkoły ponadpodstawowe

cele
Cel edukacyjny
  • Poznanie faz uzależnienia od środków psychoaktywnych
  • Poznanie psychologicznych i społecznych mechanizmów powodujących sięganie po narkotyki
  • Poznanie rodzajów uzależnień (fizyczne, psychiczne, społeczne)
Cel wychowawczy
  • Wzmocnienie pozytywnych norm i wartości grupowych
  • Wzmacnianie asertywnych postaw w grupie klasowej
cel korekcyjny
  • Korekta niewłaściwych przekonań w grupie dotyczących narkotyków (np. że marihuana nie uzależnia.)
  • Stworzenie korekcyjnej sytuacji gdzie uczniowie mogą w otwarty sposób zakomunikować potrzeby wynikające z okresu rozwojowego (np akceptacji ze strony rówieśników) oraz poznanie sposobów konstruktywnego ich zaspokajania
zarys narracji dramowej

Uczniowie w roli reporterów odkrywają historię Kasi, która za namową rówieśników okłamała rodziców, a następnie znalazła się na dyskotece, gdzie miała do czynienia z alkoholem i narkotykami. Konsekwencją stała się utrata przytomności i śpiączka. Grupa odkrywa zależności przyczynowo–skutkowe, które doprowadziły do tej sytuacji oraz tworzy plan jak zabezpieczyć młodych ludzi przed ryzykiem takich zdarzeń.

dlaczego powstał ten warsztat?

Sięganie po środki psychoaktywne ma duży związek z zależnościami społecznymi, w których funkcjonują młodzi ludzie. Stosowanie tych substancji często staje się istotnym aspektem przynależności do grupy rówieśniczej. Uzależniona w ten sposób osoba może nie doznawać objawów zależności fizjologicznej, ale odczuwać silną potrzebę sięgnięcia po substancje psychoaktywne, gdy wchodzi w kontakt ze swoją grupą.

Jednym z młodzieżowych modeli korzystania ze środków psychoaktywnych jest preferowanie substancji o krótkim czasie działania, tak aby móc wrócić do domu tego samego dnia „w miarę trzeźwym”. Nastąpił całkowity odwrót od robienia sobie zastrzyków (co trudno ukryć), a w ostatnich latach również od inhalacji (wciągania przez nos). W młodych ludziach kształtuje się przekonanie, że palenie lub zażywanie tabletek to nie narkomania.

Nowym modelom i wzorcom  korzystania z substancji psychoaktywnych często towarzyszy przekonanie młodzieży o nieszkodliwości marihuany i haszyszu, dodatkowo wzmacniane faktem zastosowania ich jako substancji leczniczych.

W pracy z dziećmi i młodzieżą warto pamiętać, że częstą przyczyną sięgania po środki psychoaktywne jest zaburzona wieź emocjonalna z dorosłymi, brak otwartej komunikacji z dorosłymi oraz poszukiwania akceptacji rówieśniczej. Dlatego należy dążyć do budowania i wspierania konstruktywnych zachowań, dobrych relacji w szkole i wzmacnianie prawidłowego funkcjonowania grup rówieśniczych.

My, dorośli, mamy za zadanie kształtować przekonania dziecka i nastolatka, dotyczące narkotyków czy alkoholu, ale również właściwe i pozytywne przekonania o sobie samym.

Grupa wiekowa

Klasy 7-8 szkoły podstawowej

cele
Cel edukacyjny
  • Poznanie psychologicznych i społecznych przyczyn używania substancji psychoaktywnych
  • Poznanie i analiza czym jest społeczne uzależnienie od substancji psychoaktywnych
  • Nauka komunikatów asertywnych
Cel wychowawczy
  • Wzmocnienie pozytywnych norm i wartości grupowych
  • Wzmacnianie pozytywnych modeli budowania relacji rówieśniczych w grupie klasowej
cel korekcyjny
  • Korekta niewłaściwych przekonań w grupie dotyczących narkotyków (np. że marihuana nie uzależnia.)
  • Wzmacnianie poczucia własnej wartości
  • Wzmacnianie pozytywnych postaw wspierających umiejętność odmawiania w sytuacji kontaktu z dopalaczami
  • Stworzenie korekcyjnej sytuacji gdzie uczniowie mogą w otwarty sposób zakomunikować potrzeby wynikające z okresu rozwojowego (np akceptacji ze strony rówieśników) oraz poznanie sposobów konstruktywnego ich zaspokajania
zarys narracji dramowej

Uczniowie poznają i odgrywają historię Mirka, który za namową kolegów z klasy sięgnął po dopalacze. Konsekwencją poznanego zdarzenia był pobyt w szpitalu i trudna rozmowa z rodzicami. Uczniowie w szerszej perspektywie analizują obserwacje: „co młodzi ludzie robią, aby zyskać sympatie innych?”. Następnie próbują wypracować asertywne postawy. Praca kończy się rytuałem grupowym, wspierającym zasoby indywidualne każdego z uczniów.

dlaczego powstał ten warsztat?

Sięganie po środki psychoaktywne ma duży związek z zależnościami społecznymi, w których funkcjonują młodzi ludzie. Stosowanie tych substancji często staje się istotnym aspektem przynależności do grupy rówieśniczej. Uzależniona w ten sposób osoba może nie doznawać objawów zależności fizjologicznej, ale odczuwać silną potrzebę sięgnięcia po substancje psychoaktywne, gdy wchodzi w kontakt ze swoją grupą.

Jednym z młodzieżowych modeli korzystania ze środków psychoaktywnych jest preferowanie substancji o krótkim czasie działania, tak aby móc wrócić do domu tego samego dnia „w miarę trzeźwym”. Nastąpił całkowity odwrót od robienia sobie zastrzyków (co trudno ukryć), a w ostatnich latach również od inhalacji (wciągania przez nos). W młodych ludziach kształtuje się przekonanie, że palenie lub zażywanie tabletek to nie narkomania.

Nowym modelom i wzorcom  korzystania z substancji psychoaktywnych często towarzyszy przekonanie młodzieży o nieszkodliwości marihuany i haszyszu dodatkowo wzmacniane faktem zastosowania ich jako substancji leczniczych.

W pracy z dziećmi i młodzieżą watro pamiętać, że częstą przyczyną sięgania po środki psychoaktywne jest zaburzona więź emocjonalna z dorosłymi, brak otwartej komunikacji z dorosłymi oraz poszukiwania akceptacji rówieśniczej. Dlatego należy dążyć do budowania i wspierania konstruktywnych zachowań, dobrych relacji relacje w szkole i wzmacnianie prawidłowego funkcjonowania grup rówieśniczych.

My, dorośli, mamy za zadanie kształtować przekonania dziecka i nastolatka, dotyczące narkotyków czy alkoholu, ale również właściwe i pozytywne przekonania o sobie samym.

Grupa wiekowa

Klasy 7-8 szkoły podstawowej oraz szkoły ponadpodstawowe

cele
Cel edukacyjny
  • Uzyskanie przez młodzież wiedzy na temat rozwoju choroby alkoholowej
  • Zapoznanie się z możliwościami pomocy w sytuacji, gdy ktoś z otoczenia nadużywa alkoholu
Cel wychowawczy
  • Tworzenie i wzmacnianie sieci wsparcia w grupie rówieśniczej wobec osób doświadczających trudnej sytuacji rodzinnej
  • Wzmocnienie poczucia bezpieczeństwa w grupie rówieśniczej, a w konsekwencji zwiększenia otwartości na problemy i potrzeby innych
cel korekcyjny
  • Zdjęcie bariery wstydu z problemu alkoholowego w rodzinie
  • Osłabienie funkcjonowania mechanizmu „3x nie” (nie mów, nie czuj, nie ufaj)
zarys narracji dramowej

Uczniowie badają historię Jacka wychowującego się w rodzinie z problemem alkoholowym. Jacek opiekuje się młodszym bratem, jednak sam przestaje sobie radzić ze sobą i ze swoimi obowiązkami. Uczniowie po zapoznaniu się z sytuacją Jacka tworzą plan pomocy i listę osób i instytucji, do których Jacek może się zgłosić. Historia Jacka staje się przy tym wyzwalaczem dyskusji „na co mogłaby liczyć w klasie osoba borykająca się z podobnym problemem?”

dlaczego powstał ten warsztat?

Dzieci pochodzące z rodzin alkoholowych borykają się ze wstydem, często również obarczają się winą za nałóg rodziców. Przekonanie: „nie mów, nie czuj, nie ufaj” utrudnia ich rozwój oraz zaburza relacje rówieśnicze. Brak konstruktywnego wsparcia ze strony dorosłych i rówieśników skutkuje poczuciem osamotnienia, co z kolei zwiększać może ryzyko zachowań destrukcyjnych. Świadomość, że nie tylko „ja borykam się z tym problemem” zwiększa odwagę w mówieniu o swoich trudnościach i w poszukiwaniu pomocy.

Istotnym elementem pracy z młodzieżą jest również wskazanie konsekwencji korzystania ze środków psychoaktywnych, nie tylko z perspektywy nastolatka, ale z perspektywy dorosłego, który założył rodzinę oraz strat jakie ponosi on oraz jego najbliżsi. Pozwala to spojrzeć szerzej na problem i wzmocnić przekaz, że nie ma „bezkarnego picia alkoholu”.

Grupa wiekowa

Klasy 7-8 szkoły podstawowej oraz szkoły ponadpodstawowe

cele
Cel edukacyjny
  • Poznanie poszczególnych faz tworzenia się uzależnienia
  • Poznanie psychologicznych i społecznych przyczyn sięgania po alkohol
  • Poznanie i analiza czym jest uzależnienie w aspekcie fizycznym, psychicznym i społecznym
  • Nauka komunikatów asertywnych
Cel wychowawczy
  • Wzmocnienie pozytywnych wartości wyznawanych w grupie oraz pozytywnych wzorców budowania relacji rówieśniczych w klasie
cel korekcyjny
  • Korekta niewłaściwych przekonań dotyczących braku konsekwencji picia alkoholu
  • Stworzenie korekcyjnej sytuacji, w której uczniowie mogą w otwarty sposób zakomunikować potrzeby wynikające z okresu rozwojowego (np. akceptacji ze strony rówieśników) oraz poznanie sposobów konstruktywnego ich zaspokajania
zarys narracji dramowej

Uczniowie poznają historię Marcina, który wracając z imprezy zostaje potracony przez samochód. Uczniowie zastanawiają się, co wydarzyło się na imprezie i jakie były motywy sięgnięcia przez Marcina po alkohol. Uczniowie improwizują również rozmowę z rodzicami na temat zdarzeń na imprezie, zastanawiając się następnie nad problemem i wyzwaniem jakim jest odmawianie rówieśnikom w takich sytuacjach oraz czynnikami pomagającymi w odmowie.

dlaczego powstał ten warsztat?

Sięganie po środki psychoaktywne ma duży związek z zależnościami społecznymi, w których funkcjonują młodzi ludzie. Stosowanie tych substancji często staje się istotnym aspektem przynależności do grupy rówieśniczej. Uzależniona w ten sposób osoba może nie doznawać objawów zależności fizjologicznej, ale odczuwać silną potrzebę sięgnięcia po substancje psychoaktywne, gdy wchodzi w kontakt ze swoją grupą.

Jednym z młodzieżowych modeli korzystania ze środków psychoaktywnych jest preferowanie substancji o krótkim czasie działania, tak aby móc wrócić do domu tego samego dnia „w miarę trzeźwym”. Nastąpił całkowity odwrót od robienia sobie zastrzyków (co trudno ukryć), a w ostatnich latach również od inhalacji (wciągania przez nos). W młodych ludziach kształtuje się przekonanie, że palenie lub zażywanie tabletek to nie narkomania.

Nowym modelom i wzorcom  korzystania z substancji psychoaktywnych często towarzyszy przekonanie młodzieży o nieszkodliwości marihuany i haszyszu dodatkowo wzmacniane faktem zastosowania ich jako substancji leczniczych.

W pracy z dziećmi i młodzieżą watro pamiętać że częstą przyczyną sięgania po środki psychoaktywne jest zaburzona wieź emocjonalna z dorosłymi, brak otwartej komunikacji z dorosłymi oraz poszukiwania akceptacji rówieśniczej. Dlatego należy dążyć do budowania i wspierania konstruktywnych zachowań, dobrych relacji relacje w szkole i wzmacnianie prawidłowego funkcjonowania grup rówieśniczych.

My, dorośli, mamy za zadanie kształtować przekonania dziecka i nastolatka, dotyczące narkotyków czy alkoholu, ale również właściwe i pozytywne przekonania o sobie samym.

Grupa wiekowa

Klasy 7-8 szkoły podstawowej oraz szkoły ponadpodstawowe

cele
Cel edukacyjny
  • Poznanie faz uzależnienia od środków psychoaktywnych
  • Poznanie psychologicznych i społecznych mechanizmów powodujących sięganie po narkotyki
  • Poznanie rodzajów uzależnień (fizyczne, psychiczne, społeczne)
  • Poznanie istoty alternatywnych form spędzania czasu wolnego i więzi z rówieśnikami
Cel wychowawczy
  • Wzmocnienie pozytywnych wartości wyznawanych w grupie przy jednoczesnym osłabianiu przekonania że narkotyki są sposobem na rozładowanie napięcia i poprawy radzenia sobie w relacjach
cel korekcyjny
  • Korekta niewłaściwych przekonań w grupie dotyczących narkotyków (np. że marihuana nie uzależnia)
zarys narracji dramowej

Uczniowie poznają historię Szymona, który będąc aktywnym sportowcem oraz osobą bardzo towarzyską z biegiem czasu ogranicza własną aktywność do gier komputerowych oraz palenia marihuany. Zadaniem uczniów jest poznanie osobistych motywów kierujących Szymonem oraz określenie jakie konsekwencje mogą go spotkać, jeśli nie nastąpi zmiana w jego postawach.

dlaczego powstał ten warsztat?

Sięganie po środki psychoaktywne ma duży związek z zależnościami społecznymi, w których funkcjonują młodzi ludzie. Stosowanie tych substancji często staje się istotnym aspektem przynależności do grupy rówieśniczej. Uzależniona w ten sposób osoba może nie doznawać objawów zależności fizjologicznej, ale odczuwać silną potrzebę sięgnięcia po substancje psychoaktywne, gdy wchodzi w kontakt ze swoją grupą.

Jednym z młodzieżowych modeli korzystania ze środków psychoaktywnych jest preferowanie substancji o krótkim czasie działania, tak aby móc wrócić do domu tego samego dnia „w miarę trzeźwym”. Nastąpił całkowity odwrót od robienia sobie zastrzyków (co trudno ukryć), a w ostatnich latach również od inhalacji (wciągania przez nos). W młodych ludziach kształtuje się przekonanie, że palenie lub zażywanie tabletek to nie narkomania.

Nowym modelom i wzorcom  korzystania z substancji psychoaktywnych często towarzyszy przekonanie młodzieży o nieszkodliwości marihuany i haszyszu dodatkowo wzmacniane faktem zastosowania ich jako substancji leczniczych.

W pracy z dziećmi i młodzieżą watro pamiętać że częstą przyczyną sięgania po środki psychoaktywne jest zaburzona więź emocjonalna z dorosłymi, brak otwartej komunikacji z dorosłymi oraz poszukiwania akceptacji rówieśniczej. Dlatego należy dążyć do budowania i wspierania konstruktywnych zachowań, dobrych relacji relacje w szkole i wzmacnianie prawidłowego funkcjonowania grup rówieśniczych.

My, dorośli, mamy za zadanie kształtować przekonania dziecka i nastolatka, dotyczące narkotyków czy alkoholu, ale również właściwe i pozytywne przekonania o sobie samym.

Grupa wiekowa

Klasy 7-8 szkoły podstawowej oraz szkoły ponadpodstawowe

cele
Cel edukacyjny
  • Poznanie przyczyn zachowań ryzykownych u dzieci i młodzieży
  • Przekazanie wiedzy na temat możliwych skutków zachowań ryzykownych
Cel wychowawczy
  • Diagnoza zachowań ryzykownych podejmowanych przez uczniów (palenie papierosów, stosowanie substancji psychoaktywnych)
  • Wzmocnienie roli dorosłego jako możliwego eksperta i osoby znaczącej, do której można się zwrócić szukając odpowiedzi na nurtujące pytania
  • Wzmocnienie pozytywnych wartości wyznawanych w grupie przy jednoczesnym osłabianiu przekonań dotyczących m.in. używek
cel korekcyjny
  • Korekta niewłaściwych przekonań w grupie dotyczących narkotyków (np. że marihuana nie uzależnia)
  • Stworzenie korekcyjnej sytuacji gdzie uczniowie mogą w otwarty sposób zakomunikować potrzeby wynikające z okresu rozwojowego (np. akceptacji ze strony rówieśników) oraz poznanie sposobów konstruktywnego ich zaspokajania
zarys narracji dramowej

Uczniowie w roli ekspertów odkrywają historię bohatera i zdarzeń, w których mógł brać udział. Metodą projekcji odgrywają najczęstsze zdarzenia, które można zakwalifikować do zachowań ryzykownych w życiu młodych osób. Ważnym elementem pracy jest wcielenie się w role ekspertów, którzy odpowiadają rodzicom na pytania dotyczące przyczyn zachowań ryzykownych dzieci i sposobów skutecznego reagowania. Uczniowie w trakcie warsztatów mają możliwość w sposób anonimowy zadać pytania dotyczące uzależnień i używek tak, aby z pomocą dorosłych odnaleźć odpowiedzi, obalić mity i błędne przekonania.

dlaczego powstał ten warsztat?

W obecnym świecie bardzo dużo zdarzeń  i trudnych sytuacji rozgrywa się w wirtualnej rzeczywistości. My, dorośli, często nie mamy dostępu do tego świata, co sprawia, że dzieci i młodzież dorastają w osamotnieni1u.

Stwarzając warunki do projekcyjnej pracy zapraszamy uczniów do tego, aby wpuścili nas do swojego świata. Pozwala to nam, abyśmy jako goście mogli pomóc budować kierunkowskazy do kształtowania konstruktywnych wzorców zachowań i radzenia sobie z problemami.

Jest wiele pytań które nurtują dzieci i młodzież (szczególnie w okresie dorastania). Warto aby to dorośli stawali się ekspertami, którzy dają odpowiedzi przy jednoczesnej akceptacji wątpliwości i  trudności jakie towarzyszą młodzieży.

Poruszanie problemów młodzieży na forum grupy buduje otwartość i bezpieczeństwo. Dzięki temu młodzież może się uczyć rozmawiać o emocjach i konfliktach wewnętrznych.

Bezpieczeństwo i otwartość we wzajemnych relacjach oraz więź z dziecka z dorosłym są czynnikami chroniącymi przed zachowaniami ryzykownymi.

epsilon-ksztalt-my-i-nasza-praca-2